Ερυθρός Σταυρός

Σήμερα ζαλίστηκα. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, τα οποία μάταια προσπαθούσα να ελέγξω μες τη ζάλη μου. Δεν θέλω άλλο τον καθετήρα. Τον σιχαίνομαι! Θέλω να κατουρήσω και να χέσω στην τουαλέτα σαν άνθρωπος. Όταν ήμουνα στην πόρτα της τουαλέτας με πρόλαβε ο γιατρός. Με πήρε "στοργικά" από το χέρι και με οδήγησε πίσω στο κρεβάτι και στον καλό μου τον καθετήρα και μου είπε ότι δεν πρέπει να σηκώνομαι στην κατάσταση μου. Γι'αυτό και ζαλίστηκα. Μου έβαλε ακόμα ένα μαξιλάρι στην πλάτη και μου υπαγόρευσε "φρόνιμα..."
 Έφυγε! Πάτησα το κόκκινο κουμπάκι και ήρθε η νοσοκόμα. Της είπα να σκύψει και της ψιθύρισα "Θέλω να χέσω στην τουαλέτα!".
 Τότε αυτή με βοήθησε να σηκωθώ και όταν ζαλίστηκα μου είπε: "Μη σταματάς... ειδικά τώρα."
Οδηγήθηκα στην τουαλέτα. Κάθισα. Και τότε μου έφυγαν. Και τότε έχεσα!
Σκουπίστηκα και η νοσοκόμα με έβαλε ξανά να ξαπλώσω.
Και τότε έσκυψε και μου ψιθύρισε:
"Σήμερα σου θύμισα πως οι άνθρωποι αγαπούν!"

Άλλωστε, μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν πραγματικά καλά...