Άθλος 1ος: Θάνατος
Άθλος x (x τείνει στο άπειρο): Γέννηση
Μην σας ακούγεται μακάβριο.
Φαινομενικά, η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών άθλων είναι ότι στο τελευταίο φτάνουμε δίχως να μας δίνεται το δικαίωμα της επιλογής, ενώ τον πρώτο τον αγγίζουμε έχοντας κάνει ορισμένο πλήθος επιλογών, ανεξάρτητα από το αν είμαστε άθλιοι ή όχι. Μολαταύτα, η αλήθεια είναι η αντίθετη: στον θάνατο θα φτάσουμε ούτως ή άλλως, στη γέννηση όμως...; (Παρατηρήστε ότι η σειρά διάρθρωσης των εννοιών δεν είναι τυχαία...)
Και δεν εννοώ την γέννηση με τον αυστηρό όρο της έννοιας, δηλαδή το αποτέλεσμα της κυοφόρησης στη μήτρα των θηλυκών επί ορισμένο χρονικό διάστημα. Αλλά τη γέννηση που προκύπτει από την κυοφόρηση του θανάτου στο μυαλό και στην καρδιά. Ίσως η κατάλληλη λέξη να είναι "αναγέννηση". Ίσως πάλι και όχι, γιατί δηλώνει την επανάληψη. Και κάθε φορά που γεννιόμαστε είναι μοναδική και ξεχωριστή. Δεν υπάρχει επανάληψη όσο παράδοξο και να φαίνεται. Γεννιόμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, άλλα και διαφορετικοί. Με μία δόση ωριμότητας και επανάστασης.
Αλλά και με μία δόση απώλειας...
Αχ, πόσο τρέμω αυτή τη λέξη...
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire