Hide 'N' Sick

 Ήμασταν μικροί, παίζαμε. Στα πάρκα, στο σχολείο, στη γειτονιά.
 "Φτού και βγάινω...".

Κυνηγητό.

Κρυφτό.

Ήμουνα μπουλούκο, δεν χωρούσα να κρυφτώ και δεν έτρεχα γρήγορα... Συνέχεια με έπιαναν και έχανα. Έχανα... έχανα;

Μεγαλώσαμε υποτίθεται...
Και μαζί μεγαλώσανε όλα αυτά που μας κυνηγούν, όλα αυτά από τα οποία πρέπει να κρυβόμαστε. Όλα αυτά που αντλούν δύναμη και ύπαρξη από εμάς... τα παράσιτα.

Κοινωνία. Οικογένεια. Φίλοι. Εχθροί. Εαυτοί.

Θα σταματήσουνε άραγε ποτέ να μας καταδιώκουν; Μάλλον όχι... ποτέ. Θα είναι πάντα στημένα στη γωνία, να μας κατασκοπεύουνε, να διψάνε για ένα σφάλμα μας, για ένα παραστράτημα, μια αλλαγή.

Αυτό το "σαν κυνηγημένοι!" που μου είπες απόψε με έβαλε σε σκέψεις... Δεν έχω κρυσφήγετο, αλλά από την άλλη ίσως και να μην χρειάζομαι, να μην μου λείπει. Δεν τρέχω να κρυφτώ από κανέναν.

-Ντρέπεσαι;
-Όχι βέβαια!
-Τότε γιατί δεν φωνάζεις; Γιατί δεν ουρλιάζεις; Δεν ματώνεις; Δεν υπάρχεις;

"Καημένε μου εαυτέ... πόσα ακόμα έχεις να μάθεις..."