Φοίνιξ

Δεν υπάρχει ερώτηση.
Αλλά υπάρχει άραγε απάντηση;
Και εάν η απάντηση μου είναι καλύτερα να μείνει κρυμμένη;
Εγώ ξέρω ότι όλα αυτά που βιώνουμε συσσωρεύονται στο νου μας σαν στιγμές.
Σαν ακτίνες και σκιές.
Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον.
Έννοιες που έχει εισάγει ο άνθρωπος στη ζωή του για να τον ευαρεστούν και τελικά τον καταδιώκουν. "¨Τα πάντα ρει", φίλτατε Ηράκλειτε.

Και εάν δεν το είπες εσύ; Εάν το έκλεψες; Εάν ήταν απλά μία έκφραση που σου ξέφυγε;
Και εάν δεν ισχύει;

Εγώ ξέρω ένα πράγμα: Όσο ζω μαθαίνω, και θα μαθαίνω. Και ποτέ δεν θα μπορώ να γνωρίζω αρκετά... και πάντα θα θέλω και άλλα.

Άρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ για τίποτα. Μόνο για το ότι κάποια στιγμή θα πεθάνω.

Και ότι ήδη έχω πεθάνει στη ζωή μου. Όχι μία, αλλά πολλές φορές.