Η μέλισσα

Σε τρέφει με μέλι.
Πετάει.
Είναι εργατική.
Έχει κεντρί...
Θες να της μοιάσεις, φίλε μου.
Μα ξεχνάς ένα πράγμα: αφού μπήξει το κεντρί της σε κάποιον αδαή που θα της επιτεθεί... Πεθαίνει.

Θες να εκδικηθείς για να νιώσεις ικανοποιημένος. Για να ικανοποιήσεις το αδηφάγο τέρας του εγωισμού σου. Ποθείς όσο τίποτ' άλλο να είσαι κύριος της κατάστασης. Κύριος του εαυτού σου.
Όμως δεν μπορείς να δεις ότι έτσι επιστρατεύεις πλευρές του εαυτού σου που ούτε εσύ τις ξέρεις. Αυτές που φαντάζουνε τόσο σκοτεινές και τόσο μακρινές από την υποτυπώδη ευτυχία και ευημερία της καθημερινότητας σου. Θεωρείς ότι έχεις τον έλεγχο ακόμα και αυτών.

Μα να θυμάσαι τούτο: Όταν κλείνεις τα μάτια σου και οραματίζεσαι τους δαίμονες σου, πρόσεχε! Κάποια μέρα θα τα ανοίξεις και αυτοί μέσα από τον σπασμένο σου καθρέφτη θα σου γνέφουνε. Και ούτε θα καταλάβεις ποιός είσαι. Και θα συνηθίσεις, Και θα γεράσεις. Και θα χαθείς.

Δεν είσαι μέλισσα. Μπορεί να έκανες μέλι από τα καλύτερα λουλούδια. Μπορεί να πετάς. Μπορεί να είσαι εργατικός. Μπορεί να τα έχεις όλα αυτά, μαζί με το κεντρί. Η μέλισσα όμως δηλητηριάζει τον αντίπαλο. Εσύ θα δηλητηριάσεις τον εαυτό σου.

Και φίλε μου, το δηλητήριο σου θα το κουβαλάς για καιρό ακόμα...